Wyniki wyszukiwania



Fotografia otworkowa

Czwartek 23 październik 2008 @ 7:57 po południu

Fotografia otworkowa - zamiast tradycyjnego aparatu z obiektywem ze skomplikowanym układem soczewek - zwykłe tekturowe pudło z “obiektywem” wykonanym z blachy puszki po piwie w którym znajduje się niewielki otworek (pinhole).


holes_maly.jpg
Po klikunastu dniach przeszukiwań internetu zdobyłem wystarczającą wiedzę, aby stworzyć swój własny aparat. Postanowiłem wykonać duże pudło, tak aby zminimalizować wadę jaką jest mała rozdzielczość zdjęc otworkowych. Aparat (skrzynię) zbudowałem z tektury o gr. 2,5mm którą przyciąłem i skleiłem wg opracowanego projektu.

Najwiekszą trudnością było wykonanie ‘otworka’, w moim przypadku musiłbyć to otworek o średnicy 0,5mm (wielkość otworka zależy od odległości otworka od powierzchni papieru). Wykonanie otworka powinno być bardzo precyzyjne , powinien mieć ostre równe krawędzie, a materiał w którym jest wykonany powinien być możliwie najcieńszy. (W internecie sa do kupienia fachowo /laser/ wykonane otworki w bardzo cienkich blaszkach). Ja swój wykonywałem cienką igła delikatnie obracając i co pewnien czas przecierając bardzo drobnym papierem ściernym (600-800). Grubość można badać wkładając blaszke do rzutnika, a ja poprostu używałem lupy jubilerskiej.

Zamiast użycia kliszy fotograficznej , z uwagi na duży format, użyłem papieru o wymiarach 30×40cm. Powstały na jego powierzchni obraz jest negatywem odbitym lustrzanie. Aby uzyskać właściwą odbitkę kopiuję obraz stykowo na inny arkusz papieru (emulsja w emulsję).

Jako negatywów używam papierów na podłożu poliuretanowym firmy AGFA o stałej gradacji specjalnej. Dzięki temu fotografie nie są zbyt kontrastowe i można ich używać jako negatywu. Końcowe odbitki wykonuję zazwyczaj na papierze barytowym Ilford multigrade z zastosowaniem filtru specjalnego.

W jednym z moich aparatów papier układa się prostopadle do wysokości stożka światła, w prezentowanym poniżej papier układa sie na krzywiźnie i to jest właśnie aparat amorficzny. W pierwszym widoczne jest na zdjęciach winietowani, na drugim zaś zniekształcenie fotografowanych obiektów.

Z prawej aparat amorficzny - rownomiernie naświetlony kadr i widoczne zniekształcenia obiektów.

Z prawej aparat amorficzny - rownomiernie naświetlony kadr i widoczne zniekształcenia obiektów.


Jakie efekty moża uzyskać fotografując otworkiem? Przede wszystkim bardzo duży kąt “widzenia”, głębię ostrości (od 0 do nieskończoności) - otworek to przecież bardzo duża przysłona - w tym wypadku F=330. Z uwagi na długi czas naświetlania (od kilku do kilkudziesięciu minut - patrz tabela niżej) na zdjęciach obserwuje się efekt “znikania”. Na zdjęciach zazwyczaj nie ma żywych osób, poruszających się samochodów. Fotografując ruchliwą ulicę w godzinach szczytu na zdjęciu będzie pusta i tylko gdzie niegdzie pojawią się ‘duchy’.
Dzięki temu można zarejestrować zarówno detal przy naszych stopach jak i pejzaż w oddali. Lecz będzie to świat jedynie drzew i budowli, ponieważ przedmiotów będących w ruchu aparat nie rejestruje. Tylko czasem pojawia sie niewyraźnych zarys człowieka, który zatrzymał się na chwilę. Może tak nas widzą drzewa i skały?


  Dodany w kategorii Sztuka   


Fotografia otworkowa

Czwartek 16 październik 2008 @ 9:56 po południu

Fotografia otworkowa - zamiast tradycyjnego aparatu z obiektywem ze skomplikowanym układem soczewek - zwykłe tekturowe pudło z “obiektywem” wykonanym z blachy puszki po piwie w którym znajduje się niewielki otworek (pinhole).


holes_maly.jpg
Po klikunastu dniach przeszukiwań internetu zdobyłem wystarczającą wiedzę, aby stworzyć swój własny aparat. Postanowiłem wykonać duże pudło, tak aby zminimalizować wadę jaką jest mała rozdzielczość zdjęc otworkowych. Aparat (skrzynię) zbudowałem z tektury o gr. 2,5mm którą przyciąłem i skleiłem wg opracowanego projektu.

Najwiekszą trudnością było wykonanie ‘otworka’, w moim przypadku musiłbyć to otworek o średnicy 0,5mm (wielkość otworka zależy od odległości otworka od powierzchni papieru). Wykonanie otworka powinno być bardzo precyzyjne , powinien mieć ostre równe krawędzie, a materiał w którym jest wykonany powinien być możliwie najcieńszy. (W internecie sa do kupienia fachowo /laser/ wykonane otworki w bardzo cienkich blaszkach). Ja swój wykonywałem cienką igła delikatnie obracając i co pewnien czas przecierając bardzo drobnym papierem ściernym (600-800). Grubość można badać wkładając blaszke do rzutnika, a ja poprostu używałem lupy jubilerskiej.

Zamiast użycia kliszy fotograficznej , z uwagi na duży format, użyłem papieru o wymiarach 30×40cm. Powstały na jego powierzchni obraz jest negatywem odbitym lustrzanie. Aby uzyskać właściwą odbitkę kopiuję obraz stykowo na inny arkusz papieru (emulsja w emulsję).

Jako negatywów używam papierów na podłożu poliuretanowym firmy AGFA o stałej gradacji specjalnej. Dzięki temu fotografie nie są zbyt kontrastowe i można ich używać jako negatywu. Końcowe odbitki wykonuję zazwyczaj na papierze barytowym Ilford multigrade z zastosowaniem filtru specjalnego.

W jednym z moich aparatów papier układa się prostopadle do wysokości stożka światła, w prezentowanym poniżej papier układa sie na krzywiźnie i to jest właśnie aparat amorficzny. W pierwszym widoczne jest na zdjęciach winietowani, na drugim zaś zniekształcenie fotografowanych obiektów.

Z prawej aparat amorficzny - rownomiernie naświetlony kadr i widoczne zniekształcenia obiektów.

Z prawej aparat amorficzny - rownomiernie naświetlony kadr i widoczne zniekształcenia obiektów.


Jakie efekty moża uzyskać fotografując otworkiem? Przede wszystkim bardzo duży kąt “widzenia”, głębię ostrości (od 0 do nieskończoności) - otworek to przecież bardzo duża przysłona - w tym wypadku F=330. Z uwagi na długi czas naświetlania (od kilku do kilkudziesięciu minut - patrz tabela niżej) na zdjęciach obserwuje się efekt “znikania”. Na zdjęciach zazwyczaj nie ma żywych osób, poruszających się samochodów. Fotografując ruchliwą ulicę w godzinach szczytu na zdjęciu będzie pusta i tylko gdzie niegdzie pojawią się ‘duchy’.
Dzięki temu można zarejestrować zarówno detal przy naszych stopach jak i pejzaż w oddali. Lecz będzie to świat jedynie drzew i budowli, ponieważ przedmiotów będących w ruchu aparat nie rejestruje. Tylko czasem pojawia sie niewyraźnych zarys człowieka, który zatrzymał się na chwilę. Może tak nas widzą drzewa i skały?


  Dodany w kategorii Biznes   


Fotografia otworkowa

Czwartek 16 październik 2008 @ 9:55 po południu

Fotografia otworkowa - zamiast tradycyjnego aparatu z obiektywem ze skomplikowanym układem soczewek - zwykłe tekturowe pudło z “obiektywem” wykonanym z blachy puszki po piwie w którym znajduje się niewielki otworek (pinhole).


holes_maly.jpg
Po klikunastu dniach przeszukiwań internetu zdobyłem wystarczającą wiedzę, aby stworzyć swój własny aparat. Postanowiłem wykonać duże pudło, tak aby zminimalizować wadę jaką jest mała rozdzielczość zdjęc otworkowych. Aparat (skrzynię) zbudowałem z tektury o gr. 2,5mm którą przyciąłem i skleiłem wg opracowanego projektu.

Najwiekszą trudnością było wykonanie ‘otworka’, w moim przypadku musiłbyć to otworek o średnicy 0,5mm (wielkość otworka zależy od odległości otworka od powierzchni papieru). Wykonanie otworka powinno być bardzo precyzyjne , powinien mieć ostre równe krawędzie, a materiał w którym jest wykonany powinien być możliwie najcieńszy. (W internecie sa do kupienia fachowo /laser/ wykonane otworki w bardzo cienkich blaszkach). Ja swój wykonywałem cienką igła delikatnie obracając i co pewnien czas przecierając bardzo drobnym papierem ściernym (600-800). Grubość można badać wkładając blaszke do rzutnika, a ja poprostu używałem lupy jubilerskiej.

Zamiast użycia kliszy fotograficznej , z uwagi na duży format, użyłem papieru o wymiarach 30×40cm. Powstały na jego powierzchni obraz jest negatywem odbitym lustrzanie. Aby uzyskać właściwą odbitkę kopiuję obraz stykowo na inny arkusz papieru (emulsja w emulsję).

Jako negatywów używam papierów na podłożu poliuretanowym firmy AGFA o stałej gradacji specjalnej. Dzięki temu fotografie nie są zbyt kontrastowe i można ich używać jako negatywu. Końcowe odbitki wykonuję zazwyczaj na papierze barytowym Ilford multigrade z zastosowaniem filtru specjalnego.

W jednym z moich aparatów papier układa się prostopadle do wysokości stożka światła, w prezentowanym poniżej papier układa sie na krzywiźnie i to jest właśnie aparat amorficzny. W pierwszym widoczne jest na zdjęciach winietowani, na drugim zaś zniekształcenie fotografowanych obiektów.

Z prawej aparat amorficzny - rownomiernie naświetlony kadr i widoczne zniekształcenia obiektów.

Z prawej aparat amorficzny - rownomiernie naświetlony kadr i widoczne zniekształcenia obiektów.


Jakie efekty moża uzyskać fotografując otworkiem? Przede wszystkim bardzo duży kąt “widzenia”, głębię ostrości (od 0 do nieskończoności) - otworek to przecież bardzo duża przysłona - w tym wypadku F=330. Z uwagi na długi czas naświetlania (od kilku do kilkudziesięciu minut - patrz tabela niżej) na zdjęciach obserwuje się efekt “znikania”. Na zdjęciach zazwyczaj nie ma żywych osób, poruszających się samochodów. Fotografując ruchliwą ulicę w godzinach szczytu na zdjęciu będzie pusta i tylko gdzie niegdzie pojawią się ‘duchy’.
Dzięki temu można zarejestrować zarówno detal przy naszych stopach jak i pejzaż w oddali. Lecz będzie to świat jedynie drzew i budowli, ponieważ przedmiotów będących w ruchu aparat nie rejestruje. Tylko czasem pojawia sie niewyraźnych zarys człowieka, który zatrzymał się na chwilę. Może tak nas widzą drzewa i skały?


  Dodany w kategorii Biznes