London Gatwick Airport (IATA: LGW, ICAO: EGKK) to drugi po Heathrow najważniejszy i najruchliwszy port lotniczy w Londynie, a także w całej Wielkiej Brytanii. Położony jest o 40 kilometrów na południe od centrum miasta i o 40 kilometrów na północ od miasta Brighton, położonego nad Kanałem La Manche. Konkretna jego lokalizacja to jednak miasto Crawley, West Sussex, którego centrum położone jest o około 5 kilometrów od lotniska. Posiada także status jednego z najruchliwszych portów lotniczych o pojedynczym pasie startowym. Jeżeli chodzi o przepływ pasażerów, to port w Gatwick znajduje się na 22 miejscu na świecie oraz na 7, pod względem pasażerów międzynarodowych. Lotnisko posiada CAA Public Use Aerodrome Licence, numer P528 (czyli Certyfikat Publicznego Transportu Lotniczego, który wydawany jest przez Civil Aviation Authority, regulujące i koordynujące wszelkie aspekty ruchu powietrznego w Wielkiej Brytanii).

Z Gatwick w roku 2006 odbyło się blisko 264 tysiące startów samolotów osobowych, które przewiozły na swych pokładach ponad 34 miliony pasażerów w i z ok 200 miast. Co ważniejsze, samoloty linii czarterowych raczej nie korzystają z ogromnego Heathrow, port w Gatwick jest dla nich zatem najczęściej bazą docelową tak dla Londynu, jak i dla całej południowo-wschodniej Anglii. Ze względu na dwustronne porozumienie pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Wielką Brytanią (a dokładniej liniami Virgin Atlantic i British Airways) , jakie zostało zawarte w 1977 roku pod nazwą Bermuda II, wiele lotów do i z USA odbywa się właśnie z Gatwick, gdyż Heathrow wprowadziło znaczne ograniczenia lotów transatlantyckich.

Nazwa „Gatwick” pochodzi jeszcze z 1241 roku, od mieszczącego się tu wówczas dworu. Pochodzi ona a anglo-saksońskiej mieszanki słów „ gāt” - oznaczającego kozła, oraz „ wīc” - czyli farma. Zatem dzisiejsza nazwa jednego z najważniejszych lotnisk wywodzi się z określenia „koźla farma”. W XIX wieku powstał tu tor dla wyścigów konnych, który szybko zyskał dużą popularność i prestiż, zatem na linii kolejowej Londyn – Brighton powstała stacja kolejowa właśnie w pobliżu toru. W roku 1930 powstał tu Surrey Aero Club, a wkrótce potem także szkoła lotnicza. Tak nauka jak i coraz większa ilość maszyn, jakim dysponował klub, wzrastający prestiż oraz zasięg działania, przyniosły miejscu sławę i zainteresowanie. W 1952 roku spore już lotnisko zostało z rozkazu władz brytyjskich zamknięte na czas renowacji i unowocześnienia. 9 lipca 1958 roku Królowa Elżbieta II wylądowała w prywatnym samolocie na płycie odnowionego portu, inaugurując tym samym oficjalne otwarcie.

Dziś Gatwick posiada dwa terminale – Północny i Południowy, pomiędzy którymi poruszać się można przy pomocy darmowego systemu pojazdów automatycznych (Gatwick Airport Transit ). Oczywiście obydwa wyposażone są we wszelkie udogodnienia dla podróżnych – restauracje, sklepy, kawiarnie. Są także doskonale przystosowane dla osób niepełnosprawnych, a dzieci znajdą tu dla siebie wiele rozrywek oraz specjalne sale zabaw. Na terenie terminali znajdują się też kaplice – anglikańska, katolicka oraz Wolnego Kościoła, a także zaciszne pokoje modlitwy. W pobliżu portu znajduje się wiele hoteli o wysokim standardzie, dostępnych cenowo dla większości podróżujących.

Północny terminal w większości obsługiwany jest przez British Airways (samoloty tych linii kursują niemal do wszystkich krajów Europejskich, a przede wszystkim – do ich większych lotnisk), ale korzystają z niego także przedstawiciele innych linii z sojuszów lotniczych One World i Sky Team, dzięki którym podróżni mogą udać się stąd między innymi do Tel Avivu (Arkia Israel Airlines), Madrytu (Air Comet), Budapesztu (Malév), Brukseli (SN Brussels Airlines), czy Marakeszu (Royal Air Maroc) i na Cypr Turecki ( Cyprus Turkish Airlines), easyJet, oraz w wiele innych miejsc tak w Europie jak i poza nią.

Stadion należy do hiszpańskiej drużyny piłkarskiej Real Madryt F.C. Turyści mogą zwiedzić tu każdy zakątek tchnący sławą i pracą sportowych idoli, a jednocześnie poznać historię tego jednego z najstarszych klubów sportowych. Tutaj każdy może poczuć się jak zawodowy piłkarz i cząstka ważnej historii.

Kiedy jeszcze Chamartín było miejscem zacisznym i spokojnym, ówczesnemu dyrektorowi klubu sportowego Real Madryt F.C. - Santiago Bernabéu – zaświtała idea stworzenia nowego i zarazem nowoczesnego miejsca dla swoich piłkarzy, które byłoby największym i najlepszym stadionem w całej Europie. Idea przerodziła się w czyn. 27 października 1944 roku położono kamień węgielny, co było możliwe dzięki udzieleniu Santaigo ogromnych kredytów przez hiszpańskie banki, a 14 XII 1947 roku stadion został zainaugurowany podczas meczu pomiędzy drużynami z Hiszpanii (Real Madryt) i Portugalii (Clube de Futebol Os Belenenses). Mecz obejrzało 75 tysięcy 145 widzów, z czego tylko 27 tysięcy 645 zajęło miejsca siedzące.

Pierwsza wielka renowacja stadionu miała miejsce w roku 1954 – od 19 czerwca w wydarzeniach sportowych może brać udział 125 tysięcy kibiców. W pół roku później decyzją Asamblea General de Socios Compromisarios stadion oficjalnie nazwano nazwiskiem swego twórcy - Santiago Bernabéu. W dwa lata później, w maju 1957 roku, odbył się tu pierwszy mecz przy oświetleniu elektrycznym, uznanym wówczas za najbardziej nowoczesny i najlepszy system elektryczny na świecie (w meczu zmierzyły się drużyny Real Madryt i Sport Club do Recife).

Kolejnym wielkim krokiem dla rozwoju stadionu były Mistrzostwa Świata w 1982 roku, które obchodzono w Hiszpanii. Za projekt przebudowy wzięli się bracia Luis i Rafael Alemany, synowie słynnego architekta Luis Alemany Soler, oraz Manuel Salinas. Prace trwały 16 miesięcy i pochłonęły 704 miliony pesos, z czego miasto Madryt wyłożyło 530 milionów pesos. Ze względu na nowe standardy oraz warunki postawione przez FIFA ograniczono liczbę miejsc dla kibiców do 90 tysięcy 800, z czego 24 tysięcy 550 znalazło się pod ochroną nowego dachu.

W połowie lat 80’ weszły nowe standardy, tym razem nad zmianami czuwało UEFA, a przebudowę zlecił ówczesny dyrektor klubu - Ramon Mendoza – grupie budowlanej Ginés y Navarro Construcciones, S.A. Kolejna renowacja rozpoczęła się zatem 7 lutego 1992 roku, kosztowała 5 milionów pesos, a stadion oddano ponownie do użytku w maju 1994 roku. Powstało wówczas trzecie, zachodnie skrzydło, unowocześniono windy oraz instalacje hydrauliczne.

Wraz z nastaniem Florentino Perez’a zmieniono nieco politykę eksploatowania stadionu. Nastawiono się na jego unowocześnienie oraz zwiększenie ilości udogodnień. W latach 2001 – 2006 zmieniono zatem fasadę Padre Damián, powstały nowe szatnie, boxy teatralne oraz strefy dla VIP’ów. W skrzydle zachodnim umieszczono specjalne pokoje dla gości honorowych, oraz specjalną strefę dla prasy, unowocześniono system audio-wizualny, nie zapomniano także o honorowaniu historii (sale trofeów) oraz miejscach spotkań i posiłków (bary, restauracje). Po tych wszystkich zmianach i przebudowach stadion może pomieścić 87 tysięcy 544 kibiców, którzy wszyscy mogą brać udział w meczu wygodnie siedząc. Widoczność jest niemalże tak samo dobra z każdego miejsca widowni.

W latach 2002 i 2004 stadion padł ofiarą zamachów terrorystycznych organizacji ETA. 24 października 2007 roku stadion otrzymał z rąk UEFA tytuł Stadionu Elitarnego, co równoznaczne jest z przyznaniem mu pięciu gwiazdek.

Stadion znajduje się w obrębie popularnej, jednej z najnowocześniejszych i najbardziej popularnych dzielnic – Chamartin, na skrzyżowaniu ulic: Paseo de la Castellana, Concha Espina, Padre Damián i Rafael Salgado. [Dzielnieca ta, często odwiedzana przez turystów, jest wyposażona w liczne, wygodne i tanie hotele oraz bazy noclegowe, z których często korzystają liczni turyści.]

Zwiedzając zabytki Madrytu warto zatrzymać się na tani nocleg. Hotele w Madrycie oferują dla swoich klientów atrakcyjne ceny noclegów i niepowtarzalny klimat oraz miejscową kuchnie.

——————————– Nota o prawie autorskim. ———————————-
Artykuł został dodany przez pracowników systemu “ Hotele Madryt www.InformacjaHotelowa.pl. “
Artykuł chroniony jest prawem autorskim – kopiowanie, powielanie całości lub części artykułu jest zabronione.

Dziewiętnastowieczny pałac powstał na zlecenie oraz użytek hrabiego Eusebi Güell i Bacigalupi. Magnat ten był znaczącym katalońskim politykiem, hrabią okręgu Güell, a także przemysłowcem tekstylnym i wiernym protektorem architekta Antoni’ego Gaudí (późniejszego konstruktora słynnej Sagrada Família). Panowie odkryli w sobie bratnie dusze w czasach, kiedy Gaudí nie cieszył się specjalną popularnością, a jego projekty architektoniczne były wręcz z odrazą odrzucane. Prawdę mówiąc – sam Eusebi nie pałał zachwytem do twórczych działań swego podopiecznego, jednakowoż powierzył mu zaprojektowanie „mini-miasta” w Güell, chcąc stworzyć tam godny i reprezentacyjny zakątek dla własnej rodziny. Plany nie do końca powiodły się – w ramach projektu powstał Pałac i Kościół oraz pomniejsze budynki, natomiast cały teren rodzina hrabiowska oddała w 1923 r. pod zarząd władz miasta Barcelona, jako Park Güell.

Budowa rozpoczęła się około roku 1886, natomiast ostatnie prace dekoracyjne trwały tu nawet do 1889 roku. Sama rodzina Güell zamieszkiwała Pałac od 1888 roku, kiedy to niektóre z imprez Światowej Wystawy w Barcelonie przeniosły się na tutejsze salony. Od 1910 roku, nawet kiedy Pałac znajdował się już na terenie Parku i pod opieką kulturalną Barcelony, zamieszkiwała tu córka hrabiego - Mercé Güell. Ostatecznie magnacka rodzina opuściła swoją historyczną siedzibę w 1945 roku - Diputació de Barcelona (okręgowe władze Barcelony) ostatecznie odkupiło wszystkie budynki oraz ziemię, tworząc w Pałacu Muzeum Sztuki Scenicznej. Od roku 1974 rozpoczęto regularną i dokładną restaurację budynku. Początkowo do zwiedzania udostępniono pokoje pierwszego piętra, stopniowo prace konserwatorskie sięgnęły nawet dachu i słynnych, zdobionych kominów. Ze względu na sporą liczbę pracujących nad wyglądem Pałacu artystów i architektów, pierwotny wygląd hrabiowskiej siedziby nieco się zatarł. W 1986 roku Palau Güell został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Pomimo surowego w wyglądzie materiału budowlanego, Gaudí uzyskał w budowli lekkość i koronkowe piękno, zdobiąc kamienny budynek marmurowymi ornamentami, projektując delikatne, lekkie meble oraz dbając o liczne artystyczne dodatki. Wejściowe, potężne podwójne drzwi wykute zostały w szarym kamieniu pochodzącym z prywatnych kamieniołomów hrabiego w Garraf, na ich łukowych zwieńczeniach, wśród misternej ornamentalnej koronki z żelaza, widnieją inicjały właściciela („E.G.”) oraz (po środku) – herb Katalonii. Wielkość drzwi nie jest przypadkowa – miały one konkretne zdanie: odwiedzający Pałac goście mogli wjechać na dziedziniec bez konieczności wysiadania ze swoich powozów lub zsiadania z koni. W piwnicach znajdowały się także specjalnie przygotowane stajnie oraz rodzaj „parkingu” dla wszelakich środków transportu przyjezdnych. Przy tylnej fasadzie uwagę przykuwają wykusze osłonięte drewnianymi żaluzjami, ceramiczne ozdoby, oraz balkon z piękną pergolą na drugim piętrze.

W pomieszczeniach zachowana została równowaga pomiędzy szlacheckim przepychem, odzwierciedlającym pochodzenie oraz pozycję rodziny, a delikatną elegancją. Ozdoby oraz wykwintne wyposażenie pokojów nie przesłaniają najważniejszego aspektu – roli światła, które nadawać miało konkretny charakter całemu Pałacowi. Najciekawszym zdaje się być centralny salon – zwieńczony kopułą (dzięki której dach tworzy kształt stożka), z kolistymi ornamentami sufitu daje wrażenie niezwykłego planetarium. Znajduje się tu także mała kapliczka wbudowana w ścianę. Cały budynek oraz jego pomieszczenia ogniskują się wokół tego unikatowego pokoju.

Nie sposób nie zajrzeć także na dach Pałacu. Nawet ten element bowiem nie został pominięty w twórczym i artystycznym dekorowaniu budynku. Znajdujące się tu kominy oraz otwory wentylacyjne stały się małymi arcydziełami, nie tylko koniecznymi elementami architektonicznymi. Zdobione kolorowymi mozaikami, modernistycznymi płaskorzeźbami, kubistycznymi wzorami, kształtem przypominające małe jodły – stały się jednymi z bardziej charakterystycznych cech posiadłości hrabiego, oraz przedmiotem dumy samego Gaudí’ego.

Obecnie Pałac znajduje się przy jednej z najbardziej ruchliwych ulic Barcelony - Carrer Nou de la Rambla – niedaleko portu [oraz licznych hoteli i kwater turystycznych czy restauracji i kawiarni]. Niestety od roku 2005 zamknięty jest dla zwiedzających, a prace wciąż przedłużają się. Ponowne otwarcie dla turystów planuje się na rok 2009.

Zwiedzając zabytki Barcelony warto zatrzymać się na tani nocleg. Hotele w Barcelonie oferują dla swoich klientów atrakcyjne ceny noclegów i niepowtarzalny klimat oraz miejscową kuchnie.

——————————– Nota o prawie autorskim. ———————————-
Artykuł został dodany przez pracowników systemu “ Hotele Barcelona www.Hotels-Base.com. “
Artykuł chroniony jest prawem autorskim – kopiowanie, powielanie całości lub części artykułu jest zabronione.

Budowa własnego domu i kompletowanie jego wyposażenia to spełnienie marzeń wielu osób.

Aby w pełni poczuć ciepło domowego ogniska, oraz aby czuć się komfortowo przy każdej pogodzie, należy zwrócić szczególną uwagę na zakup odpowiednich okien. Dobrze dobrane, nie tylko efektownie wyglądają z zewnątrz, ale również chronią przed deszczem, wiatrem i niską temperaturą.

Któż z nas nie pamięta przeciekających, przepuszczających wiatr i drgających przy przejeździe większego samochodu okien starego typu? Nie tylko nie zapewniały komfortu mieszkańcom, ale również, z racji tego, że zwykle były podwójne, wymagały więcej wysiłku przy ich myciu.

Nowoczesne okna to połączenie wszelkich wymagań funkcjonalnych z zaspokojeniem najbardziej wyrafinowanego gustu. Ich izolacyjność termiczna jest stale podwyższana, a profil dostosowywany do indywidualnych potrzeb. Można powiedzieć, że współczesne okna stanowią jeden z elementów dekoracyjnych wnętrza. Klient może przebierać w wielu kolorach i kształtach, mając równocześnie pewność, że produkt spełni swoje podstawowe zadanie.

Osoby szczególnie lubiące okna drewniane ze względu na ich kolor i fakturę, nie muszą już rezygnować z okien PCV. Nowoczesny design sprawia, że okna takie są praktycznie nie do odróżnienia od tradycyjnych drewnianych, przy czym ich trwałość i odporność na warunki atmosferyczne jest nieporównywalnie wyższa.

Firmy oferujące okna PCV, świadczą zwykle również usługi przy montażu i produkcji parapetów zewnętrznych i wewnętrznych, a także przy dobieraniu elementów dekoracyjnych, takich jak żaluzje, czy rolety. Tak przygotowane okno będzie cieszyło oko na długie lata równocześnie spełniając swoje podstawowe zadanie ochronne, dlatego też nie powinniśmy pominąć szczegółowego rozważenia tej kwestii przy projektowaniu upragnionego domu czy mieszkania.