Wakacje to czas, w którym mamy okazję spróbować różnego rodzaju kuchni i przysmaków, których nie kosztujemy na co dzień. Zwykle pierwszym skojarzeniem jeśli chodzi o nowe smaki w kuchni na wakacjach są wyjazdy do innych krajów, takich jak Hiszpania czy Włochy. Ale nawet wybierając noclegi w Polsce możemy spróbować dań, których mimo iż jesteśmy Polakami to nie jemy każdego dnia.

Zaczynając od Tatr to noclegi w górach dają nam okazję do spróbowania bryndzy, bundzu, czy oscypka. W regionalnych restauracjach możemy spróbować także różnego rodzaju dań takich jak np. kotlet studniara, kapusta po góralsku, placek po góralsku, kurak Jagny i mnóstwo innych pysznych dań, których mieszkając np. w Warszawie raczej nie spotkamy.

Wybierając noclegi nad morzem oczywiście spodziewać się możemy pysznych ryb przyrządzanych na tysiące sposobów. Ktoś może pomyśleć, że nawet w górach można sobie kupić rybkę, ale czy będzie ona tak świeża jak nad morzem? Czy w górach zjesz kargulenę czy flądrę w sosie pomidorowym po ustecku? Wątpię.

Nawet regiony takie jak Mazury oferujące noclegi na Mazurach mogą przynieść nam niespotykane kulinarne doznania takie jak np. kiełbasa mazurska, wędzonka mazurska czy grillowana rybka z jeziora. Mazurskie wędlinki to coś wspaniałego. Podobno nawet Francuzi wywożą kilogramami wędzonki mazurskie i kiełbasy z tamtejszych regionów.

Parque del laberinto de Horta

Park labiryntów znajduje się w północno-wschodniej części Barcelony - Horta-Guinardó - i jest najstarszym zachowanym w mieście parkiem. Dawniej tereny te, położone blisko wzgórz Collserola, wchodziły w posiadanie rodziny Desvalls i do dziś widać tu zarówno osiemnastowieczny, klasyczny styl parkowy, jak i romantyczne wpływy. Obszar parku obejmuje w sumie 55 hektarów, z czego aż osiem zajmują specjalnie zaprojektowane ogrody. Do parku można dojechać samochodem lub dojść na piechotą podążając wzdłuż Passeig dels Castanyers lub Germans Desvalls. Park otoczony jest przez gęsty las typu śródziemnomorskiego.

Projektantem neoklasycznego parku był Joan Antoni Desvalls i d’Ardena (markiz Llupià i Alfarràs), któremu pomagał początkowo włoski architekt - Domenico Bagutti, a następnie Francuz - Jospeh Delvalet. Dziewiętnastowieczny rys park zawdzięcza architektowi krajobrazu, jakim był Elies Rogent, a który wyposażył teren w stylowe ławki, oraz nowe gatunki drzew. Puszczono także strumienie pomiędzy tarasami, które także wtedy nieco przebudowano i odnowiono. Pod koniec XIX w. posiadanie własnego parku lub rozległego ogrodu stało się świadectwem zamożności oraz dobrego smaku. Rodzina Desvalls postarała się zatem o prywatny ogród, który powstał tuż przy pałacu. Z kolei pod koniec XX w. to co kiedyś reprezentowało prywatny majątek, stało się przedmiotem ogólnego zainteresowania. W 1967 roku markizowie przekazali park miastu Barcelona, aby mógł służyć mieszkańcom i przyjezdnym. W 1993 roku pałac Desvalls’ich stał się siedzibą Centrum Formacji Labiryntów (Centro de Formación del Laberinto), gdzie organizowane są spotkania i wykłady dla ogrodników oraz mieści się ważna biblioteka specjalistyczna.

Zaraz przy wejściu do parku uwagę przykuwa klasyczny pałac rodziny Desvalls. Zdobiony orientalnymi elementami arabskimi, utrzymany w stylu neogotyckim, strzeżony był z powstałej tu jeszcze w średniowieczu wieży obronnej - Torre Subirana.

Neoklasyczną część ogrodu podzielono na trzy tarasy. Wejście do labiryntu, stworzonego na najniższym tarasie, dekorują marmurowe posągi mitycznych postaci – Ariadny i Tezeusza (związanych z mitem o labiryncie Minotaura), natomiast w centrum cyprysowej plątaniny alejek znajduje się statua Erosa – greckiego boga miłości. Środkowy taras należy do dwóch małych świątyń, w których znaleźć możemy toskańskie rzeźby Danae’i i Artemisa. Posągi te powstały na kształt włoskich dzieł. Mitologiczne postacie stoją tu wśród antycznej kolumnady. Do trzeciego tarasu prowadzą potężne schody, u stóp których znajdziemy boga wina i zabawy – Dionizosa. Na ostatnim tarasie parku klasycznego znajdziemy pawilon poświęcony Dziewięciu Muzom, które gromadzą się wokół rzeźby przedstawiającej sztukę i naturę. Za nim stworzono rodzaj basenu czy też raczej sadzawki, której strzeże nimfa Egeria.

Ogród romantyczny to sieć połączonych klombów i polan ocienionych ogromnymi drzewami, które tajemniczymi, cichymi ścieżkami prowadza nas do wodospadu. Podczas gdy ogród neoklasyczny miał być urzeczywistnieniem miłości, romantyczna część parku stała się siedzibą melancholii, smutku a nawet śmierci. Istniał tu niegdyś sztuczny, średniowieczny cmentarz, który niestety nie przetrwał do naszych czasów.

Ważną informacją jest, iż wstęp do parku jest płatny przez cały tydzień (studenci, uczniowie i osoby starsze mają zniżki), oprócz niedziel. Ściśle przestrzegana jest także liczba odwiedzających – jednocześnie na terenie parku może znajdować się 750 osób. Warto jednak wstąpić tutaj [,wyrwać się na chwilę z wygodnego hotelu, lub kolejnej restauracji], aby odpocząć i zapomnieć się w spokojnym świecie w samym centrum ruchliwego miasta i życia.

Zwiedzając zabytki Barcelony warto zatrzymać się na tani nocleg. Hotele w Barcelonie oferują dla swoich klientów atrakcyjne ceny noclegów i niepowtarzalny klimat oraz miejscową kuchnie.

——————————– Nota o prawie autorskim. ———————————-
Artykuł został dodany przez pracowników systemu “ Hotele Barcelona www.Hotels-Base.com. “
Artykuł chroniony jest prawem autorskim – kopiowanie, powielanie całości lub części artykułu jest zabronione.

Brama Europy lub Wieże KIO (Torres KIO)powstały w połowie lat 90’ w wyniku starań Biura Inwestycji Kuwejtu (Kuweit Inevestment Office, stąd nazwa „Wieże KIO”). Autorami projektu są amerykańscy architekci: Philip Johnson i John Burgee. Pierwszy z nich pod koniec lat 80’ otrzymał Złoty Medal Amerykańskiego Instytutu Architektury oraz Nagrodę Pritzkera. Jest także autorem projektu jednego z pierwszych drapaczy chmur, jakie powstały na świecie. Wśród osiągnięć drugiego natomiast, obok prestiżowych nagród (np. Nagroda Raynolda) ważnym osiągnięciem jest tytuł honorowy Uniwersytetu Notre Dame. Zaprojektowane przez ich obiekty możemy znaleźć tak w Ameryce jak i na kontynencie europejskim, a panowie cieszą się ogólnym szacunkiem i podziwem wśród architektów.

„Brama” to dwa imponujące biurowce, sięgające 114 metrów wysokości co daje 26 pięter. Ich konstrukcja jest niezwykła na pewno pod jednym zasadniczym względem – nachylone są one w stosunku do podłoża o 15°, co daje wrażenie jakby skłaniały się ku sobie lub tworzyły niewykończony łuk – stąd skojarzenie z bramą. Budynki znajdują się na Plaza de Castilla, w pobliżu jednej z największych i najpopularniejszych stacji metra i kolei – Chamartin. Na północ ciągnie się Paseo de la Castellana (Aleja Kastylijska) – jedna z największych ulic Madrytu, a niedaleko położony jest także niezwykły „park drapaczy chmur” - Cuatro Torres (hiszp. „Cztery Wieże”). Otoczenie biurowo-wieżowcowe dopełnia także cały kompleks należący do AZCA (Asociación Mixta de Compensación de la Manzana A de la Zona Comercial de la Avenida del Generalísimo – stowarzyszenia reklamowego). Nie tylko zatem prestiżowy hotel Chamartín[, ale także wiele innych, z pewnością tańszych a na pewno równie atrakcyjnych hoteli i kwater turystycznych,] jest powodem częstych wizyt i noclegów turystów właśnie w tej nowoczesnej części miasta.

Pomiędzy wieżami wznosi się pomnik przywódcy prawicowej opozycji z 1936 roku - José Calvo Sotelo, także ekonomisty, doktora praw oraz profesora honorowego Uniwersytetu Centralnego. Pomnik zaprojektował Carlos Ferreira. Monument osiąga imponująca wielkość 4 metrów i 20 centymetrów, a u stóp polityka widnieje inskrypcja: „Hiszpania - Calvo Sotelo’wi” (Espana a Calvo Costelo),

Wieże nazywane są Bramą Hiszpanii I (skierowana jest na „wyjazd” z Madrytu) i II. Na ich dachach znajdują się przestronne lądowiska helikopterowe, które ze względu na swoje przeznaczenie oraz dla lepszego odróżnienia pomalowane zostały na niebiesko (I) i czerwono (II). Wieża lewa posiada logo Caja Madrid (Pudło Madrytu), czyli najstarszego i jednego z najważniejszych banków oszczędnościowych w Madrycie. Natomiast wieża prawa mianuje się logiem Realii – instytucji zajmującej się obrotem nieruchomościami, powstałej w 2000 roku (logo Realii pojawiło się na wieży po 2000 r.).

Z ciekawostek wspomnieć należy, iż ostatnie sceny popularnego hiszpańskiego filmu El dia de la Bestia („Dzień Bestii”) z 1995 roku, kręcone były w – jeszcze wtedy nie ukończonych – piwnicach jednej z wież.

Zwiedzając zabytki Madrytu warto zatrzymać się na tani nocleg. Hotele w Madrycie oferują dla swoich klientów atrakcyjne ceny noclegów i niepowtarzalny klimat oraz miejscową kuchnie.

——————————– Nota o prawie autorskim. ———————————-
Artykuł został dodany przez pracowników systemu “ Hotele Madryt www.InformacjaHotelowa.pl. “
Artykuł chroniony jest prawem autorskim – kopiowanie, powielanie całości lub części artykułu jest zabronione.

Stadion należy do hiszpańskiej drużyny piłkarskiej Real Madryt F.C. Turyści mogą zwiedzić tu każdy zakątek tchnący sławą i pracą sportowych idoli, a jednocześnie poznać historię tego jednego z najstarszych klubów sportowych. Tutaj każdy może poczuć się jak zawodowy piłkarz i cząstka ważnej historii.

Kiedy jeszcze Chamartín było miejscem zacisznym i spokojnym, ówczesnemu dyrektorowi klubu sportowego Real Madryt F.C. - Santiago Bernabéu – zaświtała idea stworzenia nowego i zarazem nowoczesnego miejsca dla swoich piłkarzy, które byłoby największym i najlepszym stadionem w całej Europie. Idea przerodziła się w czyn. 27 października 1944 roku położono kamień węgielny, co było możliwe dzięki udzieleniu Santaigo ogromnych kredytów przez hiszpańskie banki, a 14 XII 1947 roku stadion został zainaugurowany podczas meczu pomiędzy drużynami z Hiszpanii (Real Madryt) i Portugalii (Clube de Futebol Os Belenenses). Mecz obejrzało 75 tysięcy 145 widzów, z czego tylko 27 tysięcy 645 zajęło miejsca siedzące.

Pierwsza wielka renowacja stadionu miała miejsce w roku 1954 – od 19 czerwca w wydarzeniach sportowych może brać udział 125 tysięcy kibiców. W pół roku później decyzją Asamblea General de Socios Compromisarios stadion oficjalnie nazwano nazwiskiem swego twórcy - Santiago Bernabéu. W dwa lata później, w maju 1957 roku, odbył się tu pierwszy mecz przy oświetleniu elektrycznym, uznanym wówczas za najbardziej nowoczesny i najlepszy system elektryczny na świecie (w meczu zmierzyły się drużyny Real Madryt i Sport Club do Recife).

Kolejnym wielkim krokiem dla rozwoju stadionu były Mistrzostwa Świata w 1982 roku, które obchodzono w Hiszpanii. Za projekt przebudowy wzięli się bracia Luis i Rafael Alemany, synowie słynnego architekta Luis Alemany Soler, oraz Manuel Salinas. Prace trwały 16 miesięcy i pochłonęły 704 miliony pesos, z czego miasto Madryt wyłożyło 530 milionów pesos. Ze względu na nowe standardy oraz warunki postawione przez FIFA ograniczono liczbę miejsc dla kibiców do 90 tysięcy 800, z czego 24 tysięcy 550 znalazło się pod ochroną nowego dachu.

W połowie lat 80’ weszły nowe standardy, tym razem nad zmianami czuwało UEFA, a przebudowę zlecił ówczesny dyrektor klubu - Ramon Mendoza – grupie budowlanej Ginés y Navarro Construcciones, S.A. Kolejna renowacja rozpoczęła się zatem 7 lutego 1992 roku, kosztowała 5 milionów pesos, a stadion oddano ponownie do użytku w maju 1994 roku. Powstało wówczas trzecie, zachodnie skrzydło, unowocześniono windy oraz instalacje hydrauliczne.

Wraz z nastaniem Florentino Perez’a zmieniono nieco politykę eksploatowania stadionu. Nastawiono się na jego unowocześnienie oraz zwiększenie ilości udogodnień. W latach 2001 – 2006 zmieniono zatem fasadę Padre Damián, powstały nowe szatnie, boxy teatralne oraz strefy dla VIP’ów. W skrzydle zachodnim umieszczono specjalne pokoje dla gości honorowych, oraz specjalną strefę dla prasy, unowocześniono system audio-wizualny, nie zapomniano także o honorowaniu historii (sale trofeów) oraz miejscach spotkań i posiłków (bary, restauracje). Po tych wszystkich zmianach i przebudowach stadion może pomieścić 87 tysięcy 544 kibiców, którzy wszyscy mogą brać udział w meczu wygodnie siedząc. Widoczność jest niemalże tak samo dobra z każdego miejsca widowni.

W latach 2002 i 2004 stadion padł ofiarą zamachów terrorystycznych organizacji ETA. 24 października 2007 roku stadion otrzymał z rąk UEFA tytuł Stadionu Elitarnego, co równoznaczne jest z przyznaniem mu pięciu gwiazdek.

Stadion znajduje się w obrębie popularnej, jednej z najnowocześniejszych i najbardziej popularnych dzielnic – Chamartin, na skrzyżowaniu ulic: Paseo de la Castellana, Concha Espina, Padre Damián i Rafael Salgado. [Dzielnieca ta, często odwiedzana przez turystów, jest wyposażona w liczne, wygodne i tanie hotele oraz bazy noclegowe, z których często korzystają liczni turyści.]

Zwiedzając zabytki Madrytu warto zatrzymać się na tani nocleg. Hotele w Madrycie oferują dla swoich klientów atrakcyjne ceny noclegów i niepowtarzalny klimat oraz miejscową kuchnie.

——————————– Nota o prawie autorskim. ———————————-
Artykuł został dodany przez pracowników systemu “ Hotele Madryt www.InformacjaHotelowa.pl. “
Artykuł chroniony jest prawem autorskim – kopiowanie, powielanie całości lub części artykułu jest zabronione.

W pamiętnym roku 1982 cała Hiszpania świętowała jedno z najważniejszych wydarzeń sportowych – Puchar Świata FIFA, którego rozgrywki miały miejsce właśnie w Madrycie ale także Barcelonie. W ciągu 20 lat stała się symbolicznym i jednym z bardziej rozpoznawalnych obiektów Madrytu, była świadkiem wielkich przemian w technice audio-wizualnej oraz przemyśle telekomunikacyjnym. Niezwykły kształt architektoniczny jest także przykładem na wyjątkowe połączenie ciekawego rozwiązania stylistycznego z funkcjonalnością i techniką.

Wieżę zaprojektował Emilio Fernandez Martín de Velasco, który nawet dziś jest przedstawicielem wciąż bardzo awangardowej architektury. Torrespaña była pierwszą tego typu konstrukcją w Hiszpanii i do dziś pozostaje najwyższym budynkiem w Madrycie, licząc ponad 220 metrów wysokości. Jak na dzień dzisiejszy z iglicy nadaje: TVE 1, La 2, Antena 3, Canal +, Tele Cinco, TeleMadrid, Onda Seis, Quiero TV, w sumie osiem stacji telewizyjnych, czternaście radiowych (fale FM), trzynaście cyfrowych-radiowych (DAB) oraz dwadzieścia cyfrowych-telewizyjnych. Wieża pełni także rolę „ojczyzny” hiszpańskiego Retevisión – największego niezależnego operatora telekomunikacyjnego oraz dostawcy internetu, przepustowości danych i wielu innych usług.

Prace nad budową rozpoczęła międzynarodowa korporacja budowlana Dragados-Agroman 17 lutego 1981 roku. Początkowo skrupulatnie oczyszczano okolicę, tworząc odpowiedni teren pod budowę, a już w dwanaście miesięcy później wieża gotowa była do wyposażenia i przyjęcia ogromnej ilości sprzętu. 18 maja zainstalowany systemy do transmitowania sygnału radiowego i telewizyjnego. Początkowo z wieży emitowały dwie stacje TV (TVE 1 i La 2), dzisiaj kumuluje się tu 2,4 godzin emisji, z czego ponad 763 tysiące godzin przynależą do telewizji analogowej, 1,26 miliona do radio analogowego, a pozostałe rozłożone są pomiędzy przekaźnikami cyfrowymi.

Torrespaña miała na celu zjednoczenie węzłów sieci radiowej, usytuowanie i zarejestrowanie ruchomych stacji radiowych Madrytu, gwarancję szybkiego przepływu danych oraz ich oczyszczenie. Jej znaczenie wzrosło na tyle i w tak szybkim tempie, że dziś jest jednym z głównych węzłów telekomunikacji audio-wizualnej oraz Retevisión. Dostarcza ona sygnały radiowe, telewizyjne oraz serwisów telekomunikacyjnych do około 12 milionów domów. Stanowi także jedno z głównych centrów monitoringu ochrony miasta.

W ciągu ponad 20 lat istnienia Torrespaña centrum wielkich I waznych wydarzeń. Obok wspomnianego już Pucharu Świata FIFA plasują się Konferencja Pokojowa dla Bliskiego Wschodu czy Światowa Wystawa.

Warto wiedzieć, że wieża bywa pieszczotliwie nazywana przez mieszkańców „Lizakiem” (Pirulí), z racji na swój wygląd przypominający ogromnego Chupa-Chups’a. [Położenie w bardziej nowoczesnej części miasta, blisko ruchliwych ulic i węzłów komunikacyjnych, jest o tyle korzystne, iż łatwo do niej dotrzeć czy podziwiać nawet z daleka z licznych tu hoteli baz turystycznych].

Zwiedzając zabytki Madrytu warto zatrzymać się na tani nocleg. Hotele w Madrycie oferują dla swoich klientów atrakcyjne ceny noclegów i niepowtarzalny klimat oraz miejscową kuchnie.

——————————– Nota o prawie autorskim. ———————————-
Artykuł został dodany przez pracowników systemu “ Hotele Madryt www.InformacjaHotelowa.pl. “
Artykuł chroniony jest prawem autorskim – kopiowanie, powielanie całości lub części artykułu jest zabronione.